Category "M’agrada"

M’agrada la Setmana Santa

- - M'agrada
Semana Santa in L'Hospitalet de Llobregat

Semana Santa in L’Hospitalet de Llobregat

Dat Spanje een katholiek land is, kan je moeilijk ontgaan als je een paar dagen in Spanje bent. De religie zie je overal terug. Het is onmogelijke opgave om in een Spaanse stad vijf minuten te lopen zonder een kerk tegen te komen. Een blik op de kaart van bijvoorbeeld de stedelijke regio van Barcelona zegt ook al genoeg, met omringende plaatsen als Santa Coloma de Gramenet, Sant Adrià de Besòs, Sant Boi de Llobregat; stadsdelen met de namen Sant Andreu, Sant Martí, Sant Gervasi of een markt met de naam Sant Antoni.

Palmpasen

Afgelopen zondag 29 maart was het Domingo de Ramos (Diumenge de Rams): het feest dat de heilige week voor Pasen, de Semana Santa (Setmana Santa), inluidt. In Nederland kennen we dit feest als Palmpasen, maar in Spanje wordt heel veel grootser gevierd: jong en oud, groot en klein gaan de straat op met palmtakken (ramos) in hun hand. Iedereen ziet er op z’n paasbest uit, gaat naar de kerk en geniet van de optochten en festiviteiten. Semana Santa is ook een vakantieweek en dus trekken veel Spanjaarden er op uit.

In Barcelona zijn de festiviteiten van minder massale orde als dat bijvoorbeeld in Sevilla het geval is. De Barcelonezen zelf gaan vaak de stad uit: een fenomeen dat bekend staat onder de naam Operación Salida. Veel Andalusiërs die naar het welvarende Barcelona verhuisden aan het eind van de vorige eeuw, konden niet wennen aan die ingetogen optochten in Barcelona en de Andalusische gemeenschap in L’Hospitalet besloot daarop om voortaan op Sevillaanse wijze te werk te gaan. De optocht die op Goede Vrijdag in L’Hospitalet te zien is, is dan ook veel uitbundiger dan gebruikelijk is in het noorden van Spanje.

Koningen en heiligen 

Spanje kent behalve de Semana Santa, nog vele andere feesten die te maken hebben met het katholieke geloof. In de eerste plaats heeft bijna iedere Spanjaard behalve een verjaardag ook een naamdag: de dag waarop de heilige geëerd wordt waarnaar hij of zij vernoemd is. Op lokaal niveau heeft ieder dorp en stad ook zijn eigen beschermheilige, die op zijn of haar naamdag dan ook op uitbundige wijze geëerd wordt: de Festes de Santa Eulàlia afgelopen maand in Barcelona, bijvoorbeeld. En uiteraard zijn er ook nationale feesten: vanzelfsprekend zijn dat Kerst en Pasen, maar ook Driekoningen wordt gevierd op een manier die qua gebruiken en populariteit enigszins vergelijkbaar is met Sinterklaas in Nederland.

Religie in de Spaanse taal 

Het belang van het katholieke geloof heeft ook de Spaanse taal niet onberoerd gelaten en van tal van uitdrukkingen voorzien. Soms zijn ze vergelijkbaar met het Nederlands, zoals Dios mío (O mijn god), maar andere uitdrukkingen zijn ons onbekend, zoals ¡Hostia! (verwijzend naar de heilige hostie) en ¡La virgen! (De Maagd!). Waar in Nederland “Jezus” als uitroep gebruikt wordt in situaties waar Spanjaarden Hostia zeggen, is dit in Spanje behalve een toegestane jongensnaam ook een manier om “gezondheid” te zeggen als iemand niest.

Andere uitdrukkingen van religieuze aard zijn talloos en sommige daarvan verwijzen uiteraard ook naar de gebeurtenissen rondom Pasen. Zo wordt Llorar como una Magdalena (Huilen als een Magdalena) gebruikt om te zeggen dat iemand ontzettend veel huilt en Mi vida es un calvario (Mijn leven is een golgota, een verwijzing naar de berg waarop Jezus gekruisigd werd) om aan te geven dat het een puinhoop is. Als iemand heel vrolijk is kun je de uitdrukking Estar más alegre que unas Pascuas (Nog vrolijker zijn dan Pasen) gebruiken. En uitdrukkingen in het Nederlands…?

Vrolijk Pasen dan maar!

Leuk artikel? Like en deel!

Bronnen:

 

 

M’agrada door rood lopen

- - M'agrada

semaforo

Vandaag werpen we een blik op de typische manier waarop de verkeerslichten werken in Barcelona. Misschien vind je dit fenomeen ook wel in andere steden met een vierkant stratenpatroon – ik ben ook niet overal geweest – maar in ieder geval in Barcelona. Het belangrijkste om te onthouden is dat kijken, meer dan waar ook in Nederland, een essentieel onderdeel is om over te steken.

Door rood lopen is feitelijk aan de orde van de dag in de hoofdstad van Catalonië en sterker nog, soms is het zelf veiliger om over te steken als het rood is dan te wachten tot het groen wordt. Het gaat in Barcelona namelijk als volgt: als het voetgangerslicht groen is, dan staat het verkeerslicht voor het rechtdoorgaande verkeer op rood. Dat klinkt logisch, maar het naar rechts afslaande verkeer – naar links mag immers sowieso niet – mag wel gewoon rijden. De blauwe bordjes met een fiets- of oversteekstrook en rood uitroepteken met de tekst “let op!” zoals die in Nederland staan, ontbreken en in plaats daarvan knippert er een oranje licht.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

“Respecteer de verkeerslichten” (c/ Mallorca x c/ Pau Claris)

 

Heel vaak staat het voetgangerslicht op rood terwijl er helemaal geen rechtdoorgaand verkeer aan komt. Je kunt dan gewoon oversteken: er zijn immers geen knopjes zijn om als voetganger aan te geven dat je staat te wachten en evenmin zijn er sensoren in het wegdek om te detecteren of er een auto voor het verkeerslicht staat. Dit heeft tot gevolg dat Barcelonezen niet langer naar het voetgangerslicht, kijken, maar naar de weg om te controleren of er verkeer aankomt! Bovendien, als het voetgangerslicht rood is, weet je zeker dat er geen afslaand verkeer is…

Het systeem is ook nog eens traag en als het druk is op de weg, kijken de mensen dan naar het verkeerslicht van de auto’s om te bepalen of ze al kunnen: hé, het is rood, wij kunnen alvast. Tegen de tijd dat de eerste voetgangers de overkant hebben bereikt, springt het voetgangerslicht pas op groen. Het tegenovergestelde gebeurt ook: het voetgangerslicht staat allang op groen, maar de Barcelonezen wegen nog hun kansen af of het veilig genoeg is om over te steken.

Een geluk bij een ongeluk is dat het grootste gedeelte van Barcelona, en dan met name het centrum en de Eixample, eenrichtingsverkeer is. Je hoeft maar aan één kant te controleren of er iemand aan komt, hoewel ik zelf toch instinctief links én rechts blijf kijken. En dat is misschien maar goed ook, want de Diagonal, één van Barcelona’s belangrijkste boulevards, als ook de Gran Via bij de universiteit, zijn géén inrichtingsverkeer… En het gebeurt meermaals dat mensen die nog niet zo lang in Barcelona zijn, dát vergeten…

 

Bron afbeelding:
http://www.elperiodico.com/es/noticias/sociedad/industria-cambiara-100000-semaforos-ahorrar-luz-1155660

M’agrada het gevoel van veiligheid

- - M'agrada

Afgelopen week was het “once de marzo”, elf maart. Die datum is een half jaar later dan “onze de setembre”, de Catalaanse nationale feestdag waarop de val van Barcelona in 1714 herdacht wordt. Elf maart staat echter meer in verband met die andere elf september, de aanslagen op het World Trade Center in New York Stad en het Pentagon in Washington D.C.: het is de dag waarop in het jaar 2004 de aanslagen op het openbaar vervoer van Madrid gepleegd werden.

Een aanslag als die in Madrid laat zijn sporen na, ook elf jaar na dato. Zo was de, in mijn ogen overdreven, beveiliging op straat één van de eerste dingen die mij opvielen toen ik in Barcelona arriveerde. Het gevoel van veiligheid is schijnbaar belangrijk voor Spanjaarden. Ik ervoer dat een paar jaar eerder al, toen ik het in aanbouw zijnde Olympisch stadion van Madrid wilde bezoeken – Madrid bereidde zich destijds voor de derde keer voorbereidde op het kandidaatschap – en ik als onschuldige toerist een paar kiekjes van het metrostation, dat een Olympisch thema had, wilde maken. Binnen no time stond er een beveiligingsmedewerker naast me om te vertellen dat dat niet was toegestaan en ik moest per direct de foto’s van mijn camera verwijderen.

Als filmende dan wel fotograferende toerist, kom je er al snel achter hoe streng de veiligheidsvoorschriften zijn in bijvoorbeeld winkelcentra of winkels. Veelal staan er bij die ingang beveiligingsmedewerkers die je zullen wijzen op het verbod om beeldmateriaal te maken van de winkel of het winkelcentrum in kwestie. Verder zijn er uiteraard tal van veiligheidsmaatregelen zichtbaar op straat: overheidsinstellingen als politiebureau’s en regeringsgebouwen worden bewaakt door mannen dan wel vrouwen met (semi-)automatische wapens, iets wat evengoed in Nederland en andere Europese landen het geval is.

Wellicht nog het meest opvallend zijn de maatregelen in het openbaar vervoer. In Nederland zie je af en toe een conducteur met een embleem van een duimpje op zijn uniform geborduurd: dat betekent dat hij een veiligheidscertificaat heeft. In Spanje zijn conducteurs sowieso een zeldzaamheid, maar veiligheidsbeambten zie je daarentegen eens te meer. Het zijn vaak grote kerels – soms een vrouw – met behalve handboeien, serieuze wapens: gummiknuppel, pistool en een pepperspray behoren tot de gadgets, en in een enkel geval zelfs een gemuilkorfde Duitse herder aan zijn of haar hand. In de tram gaan de conducteurs, waarvan er in tegenstelling tot in de trein altijd wel eentje langs komt gedurende de de rit, steevast vergezeld van één of meer van dit type beveiligingsmedewerkers. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat de combinatie van al die gadgets en de hond uitermate intimiderend is: toen een beveiligingsmedewerker met Duitse herder mij in de trein zich over het luttele feit druk maakte dat ik niet op de grond mocht zitten, ging ik toch maar snel staan.

De beveiligingsmedewerkers zullen geen brute aanslagen als die van 11 maart 2004 kunnen voorkomen, maar het geeft de reizigers in ieder geval het gevóél van veiligheid. Het is dan ook vooral bedoeld om agressiviteit de kop jegens conducteurs de kop in te drukken, een thema dat evengoed in Nederland speelt. Echter, in Nederland zouden zulke vormen van veiligheidsmaatregelen onaanvaardbaar zijn, maar wij hebben “slechts” te maken met geweldsincidenten en hebben (gelukkig!) als natie nog nooit een aanslag op het openbaar vervoer van serieus formaat hoeven werken. In een cultuur als de Spaanse als ook de Franse en de Italiaanse, geniet de autoriteit van bijvoorbeeld de politie en beveiliging een stuk hoger aanzien dan in Nederland. Bovendien moeten we niet vergeten dat Spanje nog maar vier decennia verlost is van een dictatuur waar intimidatie en autoriteit van een veel grotere orde een dagelijkse vanzelfsprekendheid waren.

Ter nagedachtenis aan elf maart 2004 bracht de Baskische band het nummer “jueves” uit, dat tot op de dag van vandaag populariteit in de Spaanse muziekwereld geniet:

M’agrada la Calçotada

- - M'agrada

De Calçotada is voor Catalanen ongeveer wat de Hollandse Nieuwe voor Nederlanders is. Deze heuse traditie bestaat grofweg uit het eten van calçots, een uiensoort en die veel weg heeft van prei en selderij. Deze zoete en zachte ui vindt zijn oorsprong in het dorpje Valls in de provincie Tarragona, waar aan het eind van de negentiende eeuw de calçot ontdekt werd. In het begin van de twintigste eeuw gingen families in Valls de calçots eten bij speciale, feestelijke gelegenheden en al snel verspreidde de calçotadazotheid zich over heel Catalonië. Vandaag de dag is het één van de belangrijkste kenmerken van de Catalaanse cultuur.

Het verbouwen van calçots is een typisch proces. Aan het eind van het jaar wordt de ui geplant en het volledige kweekproces bestaat vooral uit een paar keer opnieuw planten. Uiteindelijk kan de calçot dan bijna een jaar later, rond november, geoogst worden. Rond die maanden begint ook het heuse calçotadaseizoen, dat haar hoogtepunt bereikt tegen het einde van januari als in Valls het Gran Festa de la Calçotada gevierd wordt, en ongeveer duurt tot eind april.

cal2

Een calçot kent een heel speciale bereiding. Eerst wordt de calçot gegrild en geflambeerd totdat het onderste gedeelte van de calçot zwart wordt. Vervolgens worden de calçots in porties van twintig à dertig stuks in een krant gewikkeld, om gedurende een half uur lang de calçots warm te houden. Na die dertig minuten kunnen ze gegeten worden, maar uiteraard niet voordat het zwartgeblakerde gedeelte eraf is gepeld. De calçot wordt vrijwel altijd gegeten met een speciale oranje calçotsaus: de romesco. Iedere familie, zeker in Valls en omstreken, bereidt de calçotsaus op haar eigen manier met geheime manier, en dat geldt ook voor de koks in restaurants. Gelukkig is de calçotsaus evengoed in de supermarkt te verkrijgen.

De Calçotada is bovenal ook een gezelligheidstraditie, een echt volksfeest. Soms wordt het georganiseerd door de gemeente, zoals in de bakermat van de calçot, Valls, het geval is. Je kunt er ook voor kiezen om zelf een calçotada te organiseren. Buiten Barcelona vind je picknickplekken waar je een calçotada kunt houden.

cal1

Eén zo’n plek is Font Les Planes. Reis op een mooie zondag in maart met de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya naar Les Planes, een paar stations buiten Barcelona. Op het terrein van dit restaurant  staan tientallen grillen om met vrienden en familie te gaan barbecueën. Voor tien euro heb je een tafel en voor een euro of wat mag je ook gebruik maken van de grill. Het is dringen geblazen bij de grill, maar geen Catalaan die zich daarover druk maakt: gezelligheid kent geen tijd. Ondertussen wordt er muziek gemaakt, geschreeuwd, gejubeld, gekletst, gedronken en uiteraard vooral gegeten.

De traditie schrijft voor dat de calçots staand gegeten worden. Naast calçots, wordt er ook pa amb tomàquet (brood met tomaat) genuttigd en worden er aardappels, artisjokken en worstjes gegrild op het houtskool dat overgebleven is na het grillen van de calçots. Dit hele “vreetfestijn” gaat uiteraard gepaard met de nodige liters alcohol: bij voorkeur een vino of een cava, maar voor de chiquere gelegenheden zijn er ook heuse calçotadakoffie’s en –likeuren.

cal3

Wie liever geen zwarte handen krijgt, kan er natuurlijk ook voor kiezen om calçots in een luxe uitvoering te gaan eten in een restaurant. Dit is minder speciaal en duurder, maar wel hygiënischer en, omdat de calçot zo’n typische bereiding heeft, ook lekkerder. Wie de échte calçots wil eten, moet uiteraard naar Valls gaan, maar ook in Barcelona zijn goede restaurants te vinden waar calçots op het menu staan. Wees er wel snel bij, want eind april is het calçotadaseizoen toch echt afgelopen.

Vond je dit een leuk artikel? Vergeet dan niet te liken en te delen!

Kijk vanmiddag om 16:00 op mijn Youtube-kanaal voor een dagelijkse persoonlijke vlog, waarin ik naar Font de les Planes ga voor een heuse calçotada.

Bron:
http://www.cambravalls.com/festa_calcotada/historia_cas.htm